55 jaar signaleren waar het daglicht om vraagt

Praktijk van Verzekeraars
55 jaar misbruik WAM


EERSTE ONTDEKKINGEN van het verdoezelen van schade

De vertrouwensarts van Cees Bousardt ontdekte kwalijke medische praktijken van diverse specialisten met als gevolg blijvende, ernstige medische schade. Bousardt kreeg in 1961, 35 jaar oud, een auto-ongeluk. Hij had ernstig trauma van de borstkas, inwendige bloedingen, onderarmbreuk, traumatische afwijkingen aan de rechterknie, een knieschijffractuur en ernstige bloedingen in en om het rechterkniegewricht. Verkeerde een week in levensgevaar, lag zes weken in een ziekenhuis. Prognose: Volledig herstel in enkele maanden. Werkelijkheid: Jaren lang in revalidatie met onvolledig herstel. In 1963 kwam hij, omdat zijn stabiliteit niet was hersteld ten val op een stenen vloer. Opnieuw een bloeding in het rechterkniegewricht. Opnieuw naar het Ziekenhuis. Er volgde driemaal een pijnlijke punctie. De puncties waren ondeskundig uitgevoerd met als gevolg blijvende ernstige complicaties. In 1964 werden ernstige gebreken aan het rechterbeen en bovenbeenspieren geconstateerd. De advocaat van Bousardt vroeg in 1967 aan een bekende orthopeed om de invaliditeit van het rechterbeen vast te stellen. Zijn advocaat ontving tot zijn verbazing een uitgebreid medisch rapport, waarin een geringe invaliditeit werd vermeld. In het rapport werd de ernst van de symptomen en klachten genegeerd. Ook werd beweerd dat de pijn in de liesstreek niet aan het ongeval kon worden geweten. Bousardt moest door de ernstige pijnen echter de ene na de andere specialist raadplegen en zich laten behandelen. In 1969 werden beschadigende operatieve ingrepen verricht. Er waren ook ditmaal complicaties ontstaan met als gevolg van verdunning en verschrompeling van het rechterbovenbeen. Er was ook een belangrijke zenuw in de lies gescheurd. In 1970 bleek, dat de orthopeed in 1967 ernstig had geknoeid, zowel met de metingen, als met de fundamentele leer van de geneeskunde.

Wat deed de Rechter na deze onzuivere praktijken? In 1970 verlangde de verzekeringmaatschappij een medische keuring. Opnieuw werd er geknoeid. Er bleken strafrechtelijke delicten. Maar Bousardt werd op velerlei manieren misbruikt en zijn rechten werden hem onthouden. 

Ultimatum  Daar bleef het niet bij. De verzekeraar traineerde daarop de schade-uitkerings-onderhandelingen, waarop Bousardt de betreffende verzekeraar eind 1970 een ultimatum heeft gesteld, waarin hij eiste binnen 36 uur de volledige schade en invaliditeit te erkennen. Zo niet, dan zou hij een open brief richten aan de minister van Justitie, de staatssecretaris van Volksgezondheid, de minister van CRM en andere instanties. Toen erkende de maatschappij opeens de claim wel. Zij zond hem tevens de schadekwitantie, waaraan zij volgens de afgesloten WA-verzekering 1961 was gehouden. Na aftrek van kosten resteerde een schamele f. 89.000.

De Vertrouwensarts zei hem onomwonden: 'U bent medisch misbruikt, en dit heeft tot ernstige medische onherstelbare blijvende medische gevolgen geleid'. Hij stelde voorts: 'U mag deze medische delicten niet accepteren' en adviseerde hem met klem om de verschillende instanties volledig te informeren. Inclusief de bewijzen van de schriftelijke malversaties.
Omdat er in 1969 inmiddels een circulatiestoornis in het rechterbovenbeen was opgetreden gaf de neurochirurg Bousardt het advies om in Amsterdam een Zwitserse Syncardonale therapie bij Dr. T.B. Lie te gaan volgen. Aanvankelijk gedurende 3x per week na een jaar 2x per week. In 1970 kreeg Bousardt ook het advies om voor de pijnen in het rechterbeen Drs. M. Sickesz in Amsterdam te consulteren, arts-specialist in orthomanipulatie (behandeling van afwijkingen in de stand van wervels en gewrichten). Deze arts was hogelijk verbaasd, toen zij bij onderzoek constateerde dat zijn rechterbeen een dwangstand had opgelopen tengevolge zijn val op een harde stenen vloer in 1963. Zij was verontwaardigd en vond het onbegrijpelijk dat geen medicus die dwangstand had geconstateerd. 'Wat zonde dat u in de lies bent gesneden en wat moet u een pijn hebben!' Voorts stelde zij: 'Nu moeten de betreffende spieren en weefsels weer terug in de juiste stand, en dat zult u weten". Zij reponeerde het been in de goede stand. Zij heeft tevens zijn wervelkolom gereponeerd en hem nog achtmaal voor controle onderzocht. Na een paar weken kon Bousardt beter lopen. Tot grote verbazing ook van Dr. Lie, die hem behandelde voor de circulatiestoornis in het rechterbeen. Hij zei: 'U had een verwaarloosde subluxatie.' Ook hij was verbaasd, dat niemand eerder dat had geconstateerd. 

De Telegraaf in maart 1973 publiceerde op de voorpagina: 'Medische verwaarlozing kost Arjan, 12 jaar oud, zijn linker onderbeen' Na een ernstige val is hij naar een streekziekenhuis in zijn woonomgeving vervoerd. De vrij diepe verwonding werd behandeld en het linkerbeen was tot het bovenbeen in gips vervat. In het weekend traden complicaties op met oplopende temperatuur. De behandelende chirurgen werden door de verpleegkundigen gewaarschuwd. Maar zij lieten verstek gaan. Zondagmiddag was de koorts kritiek hoog. De geneesheer directeur liet Arjan onmiddellijk naar het academisch ziekenhuis vervoeren. Na kort onderzoek werd het gips zover verwijderd, dat alleen aan de achterkant een schaal overbleef, waarin het been kon liggen. Prof. Dr. I. Boerema op16 maart 1973 schreef, ter verantwoording geroepen aan het Medisch Tuchtcollege te Amsterdam:
';Gezien de ernstige circulatiestoornissen werd de patiŽnt gedurende enige dagen behandeld met hyperbare zuurstof in de hyperpressie-tank. De ouders werden meteen uitvoerig ingelicht over de toestand van patiŽnt. Er werd hen gezegd, dat de prognose quod ad vitam goed was, maar dat het denkbaar geacht moest worden, dat het been niet behouden kon blijven. Over de oorzaak van dit lijden hebben wij ons niet uitgelaten. De circulatie herstelde zich, zodat de voet behouden bleef. Er ontstond echter een zo groot defect van het onderbeen, dat van functieherstel van voet en onderbeen weinig te verwachten was, en het wel op amputatie zou uitlopen. Toch hebben wij getracht de functie te herstellen en de voet te redden. Maar de kans dat het been toch verloren zou gaan bleek onvermijdelijk. Ook naar het oordeel van een andere deskundige, orthopeed prof. Verbeek. Eťn dezer dagen zal patiŽnt in de orthopedische kliniek worden opgenomen ter amputatie. Wij vertrouwen u met bovenstaande naar genoegen te hebben ingelicht en verblijven inmiddels, Hoogachtend, Prof. Dr. I. Boerema'.

Bousardt was verbijsterd door het verhaal in de Telegraaf en sprak hierover onmiddellijk met Dr. Lie. Hij had dat verhaal van Arjan in de Telegraaf ook gelezen. 'Mogelijk kunt u met de syncardon apparatuur goede resultaten bereiken.' De arts stelde: 'Ik kan me daar niet mee bemoeien'! Bousardt stelde hem voor: 'En als ik dat ventje nu eens op tafel leg?' Dr. Lie: 'Dan zal ik hem na gedegen onderzoek behandelen'. Bousardt wist daarop de ouders te bereiken, en vertelde hen dat de syncardonale therapie mogelijk het been kon redden. Bousardt stelde voor, dat de Werkgroep 24 behandelingen wilde betalen, en dat dit dezelfde dag nog werd overgemaakt, om de ouders te overtuigen, dat het serieus was bedoeld. Het Telegraaf-artikel meldde verder, dat Arjan in de komende dagen zou worden opgeroepen voor amputatie van zijn linkeronderbeen. Bousardt gaf de ouders de nadrukkelijke raad dit uit te stellen, en telefonisch contact op te nemen met de syncardonale arts. De ouders volgde die raad op, en spoedig werd met de syncardonale therapie begonnen. De therapie sloeg aan, en na 24 behandelingen gedurende enkele maanden ging het grote defect sluiten en genezen. Nog drie maanden werd Arjan nog twee keer per week behandeld. De ouders en Arjan waren overgelukkig. De ouders hebben kort na de aanvang van de therapie het gestorte geld van 24 behandelingen onder dank geretourneerd. In augustus 2005 heeft Bousardt met de moeder getelefoneerd. Hij vernam, dat het been nog steeds was behouden en Arjan maatschappelijk goed functioneert.
Bousardt heeft meerdere patiŽnten gekend, waarbij tot amputatie was besloten, wat door syncardonale therapie kon worden voorkomen. Dr. Lie is helaas aan de gevolgen van een auto-ongeval in 1996 overleden.

Wat deed Justitie?  Bousardt volgde het dwingende advies van de Vertrouwensarts op. Hij stuurde een schrijven met bijlagen naar de Procureur Generaal van het Arrondissement te 's-Hertogenbosch en een verzoek voor een gesprek. Na enige weken belde de heer L. van de Rijksrecherche Bousardt op, met het verzoek om hem namens de Procureur Generaal te bezoeken. Bousardt ontving de rechercheur, die namens de P.G. de navolgende boodschap had: "Er zijn twee mogelijkheden voor u. Een civiele procedure, die soms 9 jaar kan duren of naar het Medisch Tuchtcollege." Over de strafrechtelijke delicten werd niet gesproken. De rechercheur deponeerde de door mij aan de P.G. gezonden stukken, en vertrok.

Meer over misbruik WAM

  Verantwoording openbaarheid
  54 jaar blootgelegd
  Bronnen verantwoording
  Rapport praktijk verzekeraars
  Wet Aansprakelijkheid Motorvoertuigen
  Afschaffing van de WIA
  Strategie van verzekeraars
  Databanken van Professionals
  Achmea Rabobank Interpolis praktijk
  Opheffing Misbruik; Oplossing
  Laatste nieuws
  Eerder Nieuws en Actualiteit
  Bezoekers van website
  Dank aan ...
  Externe Links
  Overzicht Site-Inhoud

  E-mail sturen

 

04 januari, 2020